چرا کوهنوردی؟
مرداد ماه سال 1372 بود .آن شب مادرم قدری دسته های ساک ورزشیم را بلندتر کرد تا بتوانم روی شانه هایم بیندازم. در آن شب گرم تابستان غافل بودم که زندگیم دستخوش چه تغییراتی خواهد شد .
رفتم .هفته های بعد هم.! تا امروز.!
و من فردای آن روز در کوه زاده شدم .
شور آن شب شعار شب های دیگرم شد.دوباره فردا کوه
دوباره فردا عشق
و دوباره فردا فریاد
سالها گذشته است و من امروز فرزند کوهستانم.
دیگر طبیعت و کوهستان دلخوشی ام نیست هستی ام متکی به آن است.
من شنواییم را از زمزمه چشمه ساران ونغمه سبکبال و سرمستانه پرندگان و غرش صاعقه های سهمگین و طوفانهای شگرف وام گرفته ام.
چشمان من ازطلوع و غروب سرخ فام خورشید وکرشمه های جمال آن زیبای نازنین درگستره الوان طبیعت "نور" گرفته است.
از لمس آبهای زلال "لطافت "و از تجربه رملهای کویر" گرما "و از درک برف وسوز زمستان "سرما" را فرا گرفته ام.
شامه ام هنوز بالغ نشده است، خاک باران خورده در کوهسار مستش می کند. عطر پونه و بابونه و نسترن را تشخیص نمی دهد، همه مکاشفه هایش شده اند.
وکامم بهره مند از سرچشمه بهترین آبها بوده و چه گواراترین؟!
بودنم در طبیعت جلای روحم است، حرکتم به سمت قله قیام جسمم و دلشدگیم تپش اشتیاق آمیز قلبم است. ساده بگویم جسم و روح و قلبم "آنجائی" شده است.
گیاه وحشی کوهم ، نه لاله گلدان
مرا به بزم خوشی های خود سرانه مبر
به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم
مرا به خانه مبر ...
زادگاه من کوه است...
ز زیر سنگی یک روز سرزدم بیرون
به زیر سنگی یک روز می شوم مدفون
سرشت سنگی من آشیان اندوه است
جدا ز یار و دیارم دلم نمی خندد
مرا نوازش و گرمی به گریه می آرد
مرا به گریه میار...
(زاله اصفهانی)
هیچ گاه پیشوند ورزش را برکوهنوردی تاب نیاورده ام ،که کوهنوردی تنها یک ورزش نیست! چرا که اینجا خبری از تماشاگر و تشویق و سکوو مدال و رتبه نیست. اینجا کسی پای دیگری را قلم نمی کند ،تنه نمی زند، همه به هم خسته نباشید و خدا قوت می گویند. سفره همه کوهنوردان حتی بدون آشنایی قبلی، یکی است. همه باهم رفیق اند، همیاری و کمک و امداد اصل و مقدم است. اینجا یک سیب بین 10 نفر تقسیم می شود و اینجا منم ها ،جنسیتها، تمول وسن و سال دیگر نیست. همه یکی می شوند .کوهنورد!
اینجا پیشکسوت هنوز صاحب کسوت است.
امید ،اراده ،ایثار، امداد ،انس، الفت، آمادگی، آرامش، آزادی، آزادگی ،تنها بدایت سرمشق "الف" الفبای کوهنوردیست.
کوهنوردی تمرین تحمل سختیهای زندگی است و کوه نمادی از سخاوت و استواری زمین و زیباییهای جهان است.
باید از سختیها ،پستی ها و بلندیها عبور کنی تا به قله (هدف) برسی. این یعنی زندگی!
و این عشق را غیرتی نیست و حریف تعریفی ندارد، که گستره الطفات معشوق من از کران تا کران کشیده است. که دلشدگان این محبوب خود عاشق همند و کوهنوردی بستر و رستنگاه بهترین دوستیهاست.
کوهنوردی هنر بودن، زیستن و تعالی در کنار هم و در دامان نیک و پاک طبیعت است.
وسیع باش و تنها. سر به زیر و سخت.
عکس ها از: گروه کوهنوردی البرز دامغان
تلفکس: 5247693-0232