گروه کوه نوردی البرز دامغان

     جز همین در به در دشت و صحاری بودن

    ما به جایی نرسیدیم ز جاری بودن

      تو نیستی، هیچ مرشد دیگری هم نیست؛

    بر فراز من ابرهای تنهایی می گرید.

     کوه از سخن عشق به تنگ آمده است

    با تیشه عاشقان به جنگ آمده است

    پیروز در این نبرد زیبا عشق است

    صد ناله و فریاد ز سنگ آمده است.

     دنبال من آن به که تکاپو نکنید

    وآنجا که منم نگه به آن سو نکنید

    ای هم نفسان به جان خود رحم کنید

    آن گل که ز خاک ما دمد بو نکنید.

     سهم من آسمانی است که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد.

     من نه شبکورم چراغی از دلم بر می کنم با عشق

    گیرم اینجا خانه تاریک و افق تاریک و شب تاریست

    هیمه ای دیگر میان آتشت می افکنم ای عشق

    تا ببینم همچنان فر و فروغت رو به بسیاریست.

    عکس ها: مریم مزینانی