گروه کوه نوردی البرز دامغان

    هیچ لبخندی نیست

    که به یک ذهنیت ساده

    مسیرش برسد

    پشت هر بارانی

    مه سنگینی هست

     دیرگاهیست که تنها شده ام

     ... 

      این آسمان - هرجا که می بینی -

                                 همین رنگ است

      اما کویر من

      گاهی برای ابرهای رفته دلتنگ است

    بس که ما مجنون تر از مجنون و فرهادیم باز

    کوه می خواهیم بیش از پیش و صحرا بیشتر

    در من این پنجره ی رو به جهان

    سعی دارد که به معنای جدیدی برسد

     پروردگار عطرهای نو!

     در باغ باران اهتزازم ده

     و شاپرک های درونم را 

                                  به رقص آور

      این تک درخت ظاهرا سبزی که می بینی

     هر روز و شب در سینه اش شوق تبر دارد

      اسیر جاذبه سیب و گندمم یک عمر

      دعا کنید که دستم به آسمان برسد

    از رگ گردن من

    عطر باران تو نزدیک تر است.

    عکاس : ابوالفضل تیموری